Voce Alta

In primis venias vobis peto pro erroribus comissis in Latina lengua mea culinaria, beatoque benedictionem ut justitiam faciam vitae eius, exemplum nobis et primitia Deo nostro.

Est pretium curae cognoscere vitas sanctórum beatorumque ut capiamus exempla vivendi amorisque Deo patri nostro; et Sicut dicebal pater Suitbertus, ut habeamus amicitiam cum illis.

Nunc Dicam vobis quo modo attentionem meam posui in beatum. A paucis annis cum relinquebam filium meum in schola Verbi Incarnati, quibusque diebus Veneris, valde placebat mihi sanctam missam audire in Ecclesia Sacrae Familiae retro aedificationis monialum Verbi Incarnati ordinis.

Ecclesia finis saeculi undeviginti est, longa, cum imaginibus in muris depinctis et formosis vitris in excelsis murorum. Haec ecclesia Jesuitarum est.

In fundo, exposita urna cineraria inluminata et fulgens, reliquias corporis sacerdotis Jesuitarum continet. Supra hanc, imago eius videt fideles profundis cum oculis obscuris pallenteque facie. Ille sacerdos vocabatur Michaelus Augustinus Pro, triginta et sex annorum cum interfectus est.

In missa, uno die Veneris, cum patre dicente homiliam nobis fidelibus ille nos admonuit legere vitam patris Pro, ut spiritalem aedificationem habuissemus.

Statim post missam, visitavi tabernam librariam juxta ecclesiam: eccere, inveni libros, simplice modo scriptos, narrantes vitam patris Pro.

Unus liber epistolarum electionem continet, pugni et litterae patris Pro.

Vita brevis sed copiosa gratiarum, laborum et operarum. Electio est quamquam jocunda salsaque, profunda et Amoris ministerio plena, scatens amorem proximis.

Delectamentum fuit mihi electionem legere sed etiam profundum animae eius contemplari, spiritum sacrificii, solidam fidem.

Beatus Michaelus Augustinus natus in oppido Guadalupe, Zacatecas, anno millesimo octingentesimo nonagesimo primo, petivit et novit gloriam martyrii cum persecutionem contra católicos in patria propria Mexico gubernum suscitavit.

Epistulas plurimas legi in quibus ille beatus vir animam suam hominibus monstravit, antiquis vel hodiernis; et certissime ab istis possumus multum discere.

Si aliquis aliquid illi docuit, fuit eius mater, quae medium familiae pila fuit et formavit animum et cor beati, cum Michaelo puerulo.

Facio citationem: “Domina Josepha sancta mulier fuit et bene novit sensibile cor pueri, quem in bonitate Deus confisus est ad perficiendum.

Illi Michaelus debet suavitatem animae eius et spiritum caritatis, tales, virtutes imperantes in futuro apostolo erunt”.

Cum puerulo, Michaelus fuit aspectus vivacis, laetus; erat animo hilari; placebat semper jocari. Pro epistulis, sic eum vidi.

Volebat militem esse, quam ob rem ludus eius erat bellum. Sed Deus propositum alterum ei tenebat.

Cum septem annos erat, familia vivebat in urbe Monterrey. Mater sua illum duxit ad Corpus Christi processionem. Gravis, cum cereo in manu procedebat; tunc dixit matri: “voluissem adire ad processionem quae nunquam finiat”.

Cum decem annorum erat, pater suus misit eum ad urbem Mexico, sed aegrotavit cum stomachi infirmitate, quae semper dedit ei fortissimos dolores.

Ingressus est in scholam urbis Saltillo, ubi familia vivebat. Sodales crudeles irrisionem istius fecerunt, clamantes eum “fossorem”, quia urbis natalis industria principalis fuit extrahere metalla ex fodinis. Neque ei permittebant adesse in missam.

Pater iratus, ex collegio extraxit filium ut reciperet lectiones domo sua.

Cum quindecim annorum erat, non solum laborat cum patre suo, sed cum matre visitat atque adjuvat fossores in viculo “Concepción del Oro”, ubi homines laborant mersi in miseriam et famem.

Mater et filius cogitant valetudinarium aperire in societate medicorum qui obtulerunt gratis suam operam.

Ibi formatum fuit cor juvenis, faciens caritatem; tamen Michaelus servat character jocosum et semper jocationes facit sororibus suis.

Cum viginti annorum erat, crisis spiritalis irrupit: nolebat pium esse, impolitus reversus est, displicebat religionem et fidem.

Sed naturaliter, mater eius maesta, iterum intervenit ad servandam animam filii sui.

Cum mater texisset velum Sacrario petivit filio portare ad templum; sed inundata anima spei filium redivisse ad ecclesiam, antea locuta est cum sacerdote ut ille admoneret juvenem de rebus spiritalibus.

Michaelus dixit “nunquam in vita”, verumtamen sequebatur oboediens matri.

Ecce, ibi locutus est duobus cum patribus Jasuitarum qui invitationem fecerunt praedicandi. Statim cocurrit ad domum licentiam obtinendam. Tunc oculi aperuerunt videre universum atque laudare creationem.

Michaelus ait sorori: “Quid potero facere in parvo foramine de Concepción del Oro? Ego exopto aliquid excelsius, et tu?...”

Duae sorores eius ingressae sunt in conventum monialum. Hoc modo juvenis decidit exire domi et relinquere mundanas res, volente solummodo caelestes.

Tandem quamquam tristes, parentes benedictionem illi genuflectenti dederunt.

Futurus sacerdo studia incepit una in domo “El Llano” locata in provintia Michoacan, ubi advenit laetus, humilis, cupidus discendi, orandi et oboediendi.

Natura hominis semper mutabilis fuit; praecipue apud homines novissimos.

Exceptio is non fuit; tirocinium incepit difficili modo, internis cum impedimentis et pugnis.

Michaelus Augustinus reversus est frater Pro. Cum ingressus est in collegium Societatis Jesu incepit filiale vinculum cum patre magistro, cui respectus semper servavit. Sed quoque fovit amicitiam et sodalitatem cum eius fratribus in Societate.

Currente anno millesimo nongentesimo quattordecimo notitia pessima ad collegium advenit: praeses Carranza, cupidus potestatis divitiarunque, vastat populo mexicano expolians cives argenti. Dominus Pro, pater tironis passus est latrocinium bonorum suorum et aufugit ut ne mori.

Mater etiam aegrota refugium in urbe Guadalajara accepit .

Talibus recentibus rebus, Michaelus et sodales sui invenerunt periculosam propinquitatem belli ipso in oppido ubi studia degebant.

Tristes, in partibus, exiverunt juvenes ex collegio Tironum usque ad urbem Guadalajara, ubi Michaelus invenit matrem suam. Ille patitur stomachi dolentia fortissima non solum causa familiae sed etiam causa fidei civium suis in periculo.

Tunc generalis Obregón vastavit et opressit Guadalajara. Post paucos menses communitas invenitur expulsa in oppido “Felles” (Los Gatos) California. Pater rector Piet potuit res lenire inter fratres qui anglice loquebantur et alli qui nondum anglice loquebantur. Prompte armonia rexit quia lingua communis fuit Latina.

Transeunte anno, in mille nongenti et quindecim valedixerunt Californiae, exeuntes ex America iter fecerunt ad Hispaniam, via Habana et Neo-Eboracum.

Mense julio exeunte frater Pro advenit ad Granatam ubi per quinque annos studia philosophiae et rethoricae degit.

Ex istis annis testimonia reliquit multis in epistulis; ex una patris Francisci Mateos capio extractum: “Quamquam laetitia eius, fuit semper excelsus religiosus observans regulas et pios usus consuetos; eximiae caritatis, semper sciebat desideria fratrum. Ne recordor aliquem irasci pro innumeris jocationibus eius; qui primus illas accipiebat, primus ridebat...”

Cum Michaelus Pro finivit studia philosophica, in annis viginti saeculi, sicut mos Jesuitis erat, docere debebat pueros, sed non in patria propria nisi in altera, causa belli. Persecutio catholicorum in patria propria impedivit magisterium patris liberum. Tum bellum sequebatur in Mexico; ille ad Granatam, Nicaraqua, per duos annos, missus est.

Laetus atque hilaris sevit apud pueros semina sapientiae, humanitatis, patientiae et amoris Deo. Dividebat ludos cum pueris, sub ardente sole currente ridenteque. Post acroases, singula nocte, erudiebat servos, qui ignorabant legere doctrinamque catholicam.

Duos annos post reliquit Nicaraquam ad dirigendos pedes usque ad Sarriá Barcinonem, ut sequi studia theologica.

Oportunitas fuit illi in Hebdomada Sancta anno millesimo nongentesimo vicesimo quarto, manendi in Manresa, ubi erat Sancta Spelunca, qua Sanctus Ignatius fecit sacrificia et meditaciones.

Altera in epistula sodales eius ait: “ Nunquam obliviscar dies istos. Cubicula Nostra vicina fuerunt, patris Pro et mei. Singulis noctibus audivit eum, penitentem et flagellantem maximo cum rigore”.

Exeunte mense septembris ipso anno vicesimo quarto, exire debet ad Belgium; ibi in oppido Enghien secutus est discendi theologiam. Didicit quoque cum frigore luctari.

Michaelus Augustinus invenit fructum appellationis suae: ille censebat exspectabatque praedicare apud fabros. Minister aptissimus incepit laborare inter homines de oppido Charleroi.

Desiderabat convertere homines “socialistas” ad fidem, quam ob rem veniam superiorum obtinuit ut attendere fabros pauperes, rudos et incredulos.

Fabri iter ad domum facebant per tramen, curribus in separatis. Patri Pro metus non erat, mixtus cum hominibus amicitiam inter eos potuit facere. Cum cognoverat desideria, inopiam et cogitationes istorum, adfuit in Congressis fabrorum ad melius eos adjuvandos.

Somnum ei erat docere religionem juvenibus fabris quoniam guberni Europei nolebant juvenes catechizatos esse.

Commercium epistolare habuit fabris cum ducibus Belgii; nempe, modo Francogallico, monstrans curam propriis in rebus societatum operarum.

Propositum eius erat laborare in congregatione “Juventus Operarum Catholica”, in Mexico et Hispania.

Patres superiores adverterunt facultates et facilitatem patris Pro ad adjuvandos juvenes et catechizandos eos, propterea quod, cogitaverunt eum mittere cum studia finivisset, ad urbem Orizaba, in México.

Cognoscente patre proposita superiorum voluit exquirere res sociales ut melius laboraret apto in medio.

Laborabat studebatque intente usque ad accipere diaconatum in die viginti quinque mensis Julii anno millesimo nongentesimo vicesimo quinto; et presbyteratum, in die triginta Augusti ipsius anni. Tandem licet illi ascendere ad aram dicendam Sanctam Missam in die trigesimo primo Augusti, ex manibus patris Charles Albert Lecomte, episcopus de Amiens.

Nunc reversus in sacerdotem memorat res dulcissimas ordinationis una in littera. Ille scripsit: “¿Quo modo mens dicat suavem unctionem Spiritus Sancti, quam sentior, tango, attingo fere propris cum manibus, inundans animam meam fossoris pauperem et infelicem, dulcium caeli laetitiarumque angelorum? Vanae et exiguae cogitationes humanae (sunt), ecce nihil valent cum Deus recte dat operam in animas nostras”...

Post caeremoniam ordinationis, novi sacerdotes primas benedictiones dederunt familiis propriis, solummodo pauci, inter eos pater Pro, non fecerunt tale. Familia sua sat longe, in cogitationibus et spiritu comitata eum est. Sic, in solitudine dedit gratias plurimas Deo in capella.

Novus sacerdos volebat sequi labores sociales in Lutetia Parisiorum sed, homo proponit et Deus disponit.

Dum menses sequentes pater Pro passus infirmitatem gravem quae oppressit eum et coegit illum in valetudinario esse.

Pater Michaelus patitur dolores stomachi fortissimos, quam ob rem faciunt studia corporis sui et inveniunt ulcus stomachi; denique medici decidunt chyrurgiam facere. In illo tempore ingressus est in valetudinario de oppido Saint Remy Bruxellarum.

Dum dies probationis miser Michaelus non potest neque comedere neque dormire, et multum corpus laborat. Sed quamquam multum patitur, animus eius semper laetus offerendi aliquid Deo et jocosus cum monialibus erat.

Non solum superat unam nisi tres chyrurgias. Cum convalescens secundae accepit litteram dicentem matrem eius mortuam esse.

Tunc ille doletur plus mortis matris quam infirmitatis. Sed sicut semper fortitudo animae scivit extrahere plus boni quam mali ex acerbis eventibus.

Michaelus Augustinus petivit matri eius adipisci cordis Jesu gratias in ministerio et gratiam martyrii, a caelo.

Dum in valetudinario mansit, pater Pro visitavit infirmos ad consolandos et distribuendam communionem; semper laetus quamquam pateretur, referebatur ad corpus suum sicut “bruta humanitas sua”.

Cum non potuisset satis dormire, scribit francogallico modo amicis suis, narrans facta jocosa apud Gallos, altae societatis, quibuscum paucos dies degit.

Tandem reliquit valetudinarium et quoque Europam. Sed antea valedicendi Europae, visitat Sanctuarium Dominae Nostrae de Lourda, petens adjutorium amico suo in Hispania patri Negra. Ait in epistula: “Propositum epistulae est offerendi tibi quattuor missas dispositas hoc anno, si antea non morior. Quaeso scribas mihi dicens <Michaelulus, accipio tuas missas et sicut stipendium tibi mitto quidecim ‘pesetas’ ut eas ad Lourda et dicas pro me petitiones ad dominam nostram>”.

Exeunte Michaelo ex collegio de Enghien, in mense Junii anno vicesimo sexto, pater rector illi dixit: “ i ad moriendum in patria tua…”

Cum advenit Michaelus Pro ad México, persecutio populi catholici sequebatur et augebat sub praesede Plutarco Elias Calles. In primis advenit ecclesiae Dominae Nostrae de Guadalupe Regina Pacis, in via Enrico Martínez de urbe México (sat propincua ad domum meam); et etiam attendebat templum Sacrae Familiae (locatum in colonia Roma, ubi urna reliquiarum possita est).

Adeo lex una edita libertatem cultus exspoliavit catholicis ipso mense Julii anno vicesimo sexto, cum pater Pro regressus est in patriam.

Gubernum clausit ecclesias et persecutum est sacerdotes, moniales et fideles.

Non libertas erat populo orandi nec auscultandi missam. Nihilominus fideles, abdentes et continentes, accipiebant communionem, facebant confessionem et audiebant sanctam missam.

Cum in his angustiis res esset, pater Pro invenit agrum laborandi proprium pro animis.

Surrecto quotidie primulo diluculo auscultabat confessiones fidelium; hoc facto, exiebat per vias variis in vehiculis ad portandum viaticum fidelibus.

Birrota etiam usus est. Caritas fuit ornatum patris Pro. Inter labores istius erat sustinere familias pauperum. Multum confidebat in Divinam Providentiam obtinendi “semina” sicut dicebat, alimenta gentibus. Sed non solum dabat panem corpori nisi spiritalem panem animis; uno in die dabat usque ad nongenti communiones. Quoque visitavit infirmos, baptizabat et ducebat in matrimonium pares.

Directe infra ad: Primam partem

PARS SECUNDA.

Certe, pater Michaelus Pro desiderabat martyrium et rogabam monialibus atque amicis eius pro eo peterant Deo talem gratiam.

Istis in activitatibus quotidie se in periculum dabat. Quodam die mulier illi dicebat; “Pater, hoc munus finiet in martyrium”. Tum beatus jocose inquit: “Oh factum non est mel ori Michaeli” quod vertitur hispanice sic “No se hizo la miel para la boca de Miguel”, faciens ludum verborum. Petite hoc pro me a caelis. Quid est hoc? Aliqua persona una ei quaerebat: “martyrium corporale ac morale”. Sed quid significat morale? Significat mori uti Christus, dedecoratus.

A regrediente patre labor suus occupavit integrum tempus eius faciens bonum ubicumque pro multis in urbe pauperis.

Interim fideles catholici formaverunt societatem ad defendendam fidem ex aggresionibus militum et guberni. Hoc est Ligamen.

Activitas istius societatis praesertim fuit distribuere nuntios scriptos in papyris ad pergendum cultum catholicum privatim intus domorum. Sed situatio non poterat sequi isto modo propter vigilantiam militum et custodum viarum.

Semper vigilantes et vestigantes, milites irruebant in domus ut fecerent detentiones fidelium et sacerdotum.

Praesidens Plutarco Elias Calles activitates catholicorum bene sciebat et a primo tempore guberni sui declaravit se esse inimicum ecclesiae catholicae, fidelium istius et sacerdotum, igitur.

Cum scivit ex agentibus guberni laborem magnam patris Pro, voluit reprimere actiones sacerdotum necubi celebrarent ritum.

Reverendus Pro non timebat mortem corporis nec sacrificium vitae suae; ille libentissime oblationem vitae suae voluit offerre pro salute populorum et libertate religiosa etiam.

Ideo, sacramentum expulsum ex templis, istud itinera faciebat intus vestum ministratoris. Pater Michaelus, fervidus amore Dei firmiter credebat et dicebat sicuti in psalmo: “In lumine tuo Domine lumen videamus”.

Humbertus et Robertus Pro, fratres eius, ingressi sunt in societatem defensionis fidei et activa membra fuerunt dicentes colloquia, reapse sine violentia.

Actio una audax constitit liberare globos continentes nuntios in papyris scriptos ut spargerent ubicumque ad exhortandam fidem et ad pergendum cultum.

Sed membrum unum cogitavit actiones violentas consummare; ille fuit juvenis Luis Segura Vilchis apellatus, qui comisit actionem fervidam, impetuosam contra candidatum praesidentiae novum Alvaro Obregón.

Ille vir cum consecraneis suis consilium habebat candidatum necandi cum artificio explodente. Sed conamen fefellit.

Fratres Pro ignorantes consilii virorum illorum factum violentum cognoverunt die sequente pro actis diurnis.

Isti statim putaverunt se esse in periculo cum sciverunt licentiam conducendi autoraedam in qua fecerunt conamen contra candidatum, nomini Humberti Pro esse. Qua de causa?

Societas defensionis fidei autoraedas membris suis activis dabat. Humbertus, dux actionum socialium Ligaminis istius, usus est vehiculo ante quam dirigentes dedissent vehiculum idem juveni Segura Vilchis.

Propter hoc licentia vehiculi in nomen Humberti fuerat. Nescitur si oblivio fuit aut factum fatidicum vel dolosum.

Conamen impletum est in die tredecimo mensis Novembris anno vicesimo sexto. Paucos dies post considerabilis numerus militum, noctu, circumambulabat domicilium patris Pro, qui habitabat una in domo piae dominae quae voluit illos fratres abscondere.

Ut Christo, nocte et a multis militibus, pater Pro a militibus detentus est cum fratribus atque quedam domina, domus illius domina.

Statim in carcerem ducti sunt: auctoritates et gubernum credebant illos omnes tentatores fuisse.

Tandem, illi captivi usque ad diem vicesimum tertium ipsius mensis sentiebant ut morituri essent.

Dum fuissent in vinculis proiecti, pater Pro petivit fratribus sacrificium vitarum suarum pro dimissione peccatorum persecutorum ecclesiae et pro libertate religiosa, dicens: “Famulemur Deo vita nostra et ecclesiae”.

Fortitudo patris Pro noluit morti corporis timere, ut psalmus quinquagesimus quintus dicit: “Non timebo, quid faciet mihi homo?”.

Matutinis horis diei vicessimi tertii ipsius mensis Novembris, extractus necopinate ex tenebris vinculorum et ex uligine et pestilentia, sine recto judicio, ut Christo, pater Michaelus Pro interfectus est in propatulo carceris ante duces militum et guberni.

Cum illo, frater patris Humbertus quoque necatus est atque juvenis Luis Segura Vilchis.

Pater Pro dimisit occisores eius antea moriendi, contenplans interfectotes et aperiens bracchia in crucem exclamavit: “ut vivat Christus Rex”! Paululum post cecidit mortuus.

“Sanguis martyrum sicut imber rigat terram”, ideo actiones eorum ut semina florent.

Nuper, a paucis annis, pater Michaelus Augustinus Pro declaratus est Beatus a Sancto Papa Ioanne Paulo Secundo.

Nunc ad finiendum liceat mihi legere extractum de psalmo quinquagesimo cuarto: “...Quoniam si inimicus meus maledixisset mihi sustinuissem utique; et si is, qui oderat me, super me magnificatus fuisset, abscondissem me forsitan ab eo”. Et pater Pro abscondidit retro Dei, ubi sine timore obtinuit vitam aeternam. Dixi.

In urbe Mexico, mense Augusto anno Domini MMVIII. Lydia Santiago G.